و امضاء آن‌ها را نمىتوانند نمود و بگذران در هر روزى كار آن روز را و به فردا مينداز ؛ چون‌كه براى هر روزى عملى كه در آن بشود ، مىباشد . و اجعل لنفسك فيما بينك و بين اللّه أفضل تلك المواقيت و أجزل تلك الأقسام و إن كانت كلّها للّه إذا صلحت فيها النّيّة و سلمت منها الرّعيّة . و قرار بده از براى نفس خودت در ما بين خود و خداى خود بهترين آن‌وقت‌ها و نيكوترين آن سهم‌ها را و هرچند كه تمام عمل‌ها از براى خدا است در وقتى كه صالح باشد در آن‌ها نيّت و سالم بماند از جهت آن‌ها رعيّت او . و ليكن فى خاصّة ما تخلص به للّه دينك إقامة فرائضه الّتى هى له خاصّة ، فأعط اللّه من بدنك فى ليلك و نهارك ، و وفّ ما تقرّبت به إلى اللّه من ذلك كاملا غير مثلوم و لا منقوص بالغا من بدنك ما بلغ . و بايد كه بوده باشد از جملهء خاصهء اعمالى كه خالص مىسازى به واسطهء آن‌ها دين خود را براى خدا برپاداشتن واجبات خدا كه مخصوص به حق خداوند است پس بده به خداى از بدن خودت در شب خود و روز خودت و به اتمام برسان اعمالى كه تقرّب مىجويى به آن‌ها به سوى خداى خود به طريق اتمامى كامل كه بدون رخنه و به غير نقص باشد هرچند كه برسد به بدن تو هرچيز كه مىرسد . و اذا قمت فى صلاتك للنّاس فلا تكوننّ منفّرا و لا مضيّعا ، فإنّ فى النّاس من به العلّة و له الحاجة ، و قد سألت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله حين وجّهنى إلى اليمن كيف أصلّى بهم ؟ فقال : « صلّ بهم كصلاة أضعفهم و كن بالمؤمنين رحيما . و هر وقت كه مىايستى در نماز نمودن از براى مردم پس البته مباش نفرت‌دهندهء مردمان و نه ضايع‌كننده نماز را در ميان مردمان كسى است كه در او علّت و از براى او حاجت است و به تحقيق كه سؤال نمودم از رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله در وقتى كه فرستاده مرا به سوى يمن كه چگونه نماز بنمايم با مردمان پس فرمود كه نماز بنما با ايشان مثل نماز ضعيف‌ترين ايشان و باش به مؤمنين رئوف و رحيم . و أمّا بعد ، فلا تطوّلنّ إحتجابك عن رعيّتك ، فإنّ احتجاب الولاة عن الرّعيّة شعبة من الضّيق و قلّة علم بالأمور . و الاحتجاب منهم يقطع عنهم علم ما احتجبوا دونه فيصغر عندهم الكبير و يعظم